Prawo konstytucyjne to normy prawne, które określają generalne zasady funkcjonowania państwa. Prawo konstytucyjne definiuje ustrój państwa, sposoby ealizowania w państwie praw obywatelskich, sposoby stanowienia praw w kraju, a także źródła prawa i hierachię państwową. Podstawą prawa konstytucyjnego jest oczywiście konstytucja.

Prawo wewnętrzne to ogólna nazwa aktów normatywnych, które wydawane są na terenie danego kraju.

Źródła prawa w ujęciu formalnym (normodawczym) to teksty zawierające normy prawa obowiązującego. W systemie prawa ustawowego, źródła prawa w ujęciu formalnym to akty stanowienia prawa sensu stricto (np. ustawy, rozporządzenia) oraz umowy stanowiące formę tworzenia prawa, w których to poszczególne strony ustalają obowiązujące normy (np. układy zbiorowe pracy).

Historia prawa jest nauką zaliczaną do poddyscyplin historii. Jednak część znawców prawa twierdzi, że historia prawa jest bardziej powiązana z prawoznawstwem niż z samą historią. Zajmuje się ona badaniem dziejów prawa i jego instytucji od czasów starożytności do czasów współczesnych.