Prawo cywilne

Prawo cywilne dotyczy osób pozostających na równorzędnym szczeblu hierachii prawnej. Żadna ze stron nie ma prawa narzucić drugiej swojej woli. Wszelkie więc spory i niedomówienia roztrzygane są na drodze cywilnoprawnej. Prawo cywilne dotyczy osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych, którym przyznano zdolność prawna.

Prawo cywilne jet szczególnym typem prawa, gdyż dotyczy pojedyńczych osób w państwie. Pierwsze prawa ywilne stosowane były już w starożytnym Rzymie i zwane były prawem rzymskim. W średniowieczu obowiązki i prawa obywateli precyzowało prawo świeckie.  Zdecydowanie największy wpływ n rozwój prawa cywilnego miał Kodeks Napoleona. W Polsce prawo cywilne kształtowało się od X wieku. Po okresie zaborów w Polsce stosowane były uregulowania prawne, które stosowane były i w okresie zaborów. W okresie międzywojennym powoli kształtowało się odrębne, polskie prawo cywilne, które dopiero w 1965 zostało skodyfikowane. Źródłem polskiego prawa cywilnego jest Kodeks cywilny – ustawa z 23 kwietnia 1964.

Kodeks cywilny podzielony jest na 5 części:

- część ogólna regulująca zagadnienia wspólne dla wszystkich działów,

- prawo rzeczowe regulujące użytkowanie rzecz np. hipoteka, zastaw),

- prawo o zobowiązaniach regulujące zobowiązania wynikające z zawartych umów,

- prawo spadkowe regulujące praw spadkobierców,

- prawo autorskie i wynalazcze regulujące użytkowanie dóbr nie będących dobrami trwałymi, materialnymi.