Źródła prawa

Źródła prawa w ujęciu formalnym (normodawczym) to teksty zawierające normy prawa obowiązującego. W systemie prawa ustawowego, źródła prawa w ujęciu formalnym to akty stanowienia prawa sensu stricto (np. ustawy, rozporządzenia) oraz umowy stanowiące formę tworzenia prawa, w których to poszczególne strony ustalają obowiązujące normy (np. układy zbiorowe pracy).

Źródłem prawa jest również prawo zwyczajowe, ale w mniejszym zakresie niż teksty normatywne. Najwyższe miejsce w hierarchii źródeł prawa zajmuje Konstytucja RP. Dzieli ona źródła prawa na akty normatywne powszechnie obowiązujące oraz wewnętrznie obowiązujące. Za źródła prawa krajowego Konstytucja RP uznaje: umowy ratyfikowane za uprzednią zgodą parlamentu wyrażoną w ustawie oraz umowy zawarte w drodze samodzielnej ratyfikacji prezydenta.

Źródła prawa w postaci ustaw, rozporządzeń, umów międzynarodowych są podrzędne w stosunku do konstytucji i muszą być z nią zgodne. Wyróżniamy także źródła prawa w znaczeniu poznawczym (fontes iuris cognoscendi). Są to źródła poznania prawa, czyli publikatory zawierające autentyczną treść norm prawnych. Należą do nich m.in. Dziennik Ustaw, Monitor Polski, Dziennika Urzędowy Unii Europejskiej..